Glashelder - Various - Zwart Wit Presents: Hip Hop Basement Volume One (CD, Album)

Ik kan er helemaal mee leven. Jan Janssen vrijdag 12 december Pagina 25 van www. Soms sla je de plank helemaal mis! In het geval van Farris zat ik er dus helemaal naast. Op dit album grossiert Farris opnieuw met zijn handelsmerk. Dit in Europa nog onbesproken megatalent combineert op geniale wijze, gospel soul en blues elementen tot een compleet eigen sound. Shine For All The People bevat tien meeslepende tracks.

Nagenoeg alle songs worden, buiten zijn eigen magistrale stem, warm omarmt door een strak spelende band, strijkers en koper instrumenten, Hammond B3 en natuurlijk de backing vocals van McCrary sisters. Met de werkelijk sublieme opener River Jordan zet Farris meteen een punt. Kom maar op, ik ben terug! Mary Gauthier's, epische ballad, Mercy Now, stijgt naar grote hoogte.

Something Keeps Telling Me, ja laat maar komen ik geef mij over. Farris valt, staat op, recht zich en wandelt verder, zonder van zijn geloof af te vallen. Het enige wat je hem eigenlijk kwalijk zou kunnen nemen is waarom het zeven jaar heeft moeten duren.

Dit is een stapel cadeautjes van zijn beste vrienden! Mary Gauthier zegt: "Chris Smither's songs are drawn with tattoo ink onto my soul. Nog meer lovende woorden van Bonnie Raitt: "Chris has been a steady inspiration to both my guitar playing and the music I love. Natuurlijk ben ik dan nieuwsgierig naar de twee mij nog onbekende namen: Paul Cebar met "No Love Today" in een verbluffend moeiteloze, opgewekte jazzband versie en Heather Maloney met haar zelfverzekerd opgebouwde "Call Yourself".

Leuke kennismaking. Vele bekende namen dringen ondertussen rond het buffet en de chocoladefontein op dit verjaardagsfeestje! Dave Alvin krijgt de eer om de disc te openen met de titeltrack en geeft daar uiteraard zijn eigen draai aan. Jorma Kaukonen en Peter Case hebben aan hun gitaar en stem genoeg voor respectievelijk een gedreven "Leave The Light On" en een intiem "Caveman", terwijl Patty Larkin een heel arsenaal aan snaarinstrumenten tevoorschijn trekt voor de afsluiter "Train Home".

Tim O'Brien bespeelt niet alleen de banjo maar ook de cello in "Origin Of Species", terwijl hij jodelt en zich verrassend laat begeleiden op bas en klarinet! Alleen Peter Mulvey's bijdrage is eerder op plaat verschenen, verder zijn alle songs speciaal voor dit project ingeleverd. De altijd professionele en toegewijde Josh Ritter verrast zelfs met een perfect klinkende soundcheck! Wij zijn heel blij, dat we mee mogen genieten van deze vijftien fantastische muzikale cadeautjes voor Chris Smither!

Johanna Bodde vrijdag 12 december Pagina 26 van www. Ze is met recht een vreemde eend in de blues-bijt. Veel stereotiepen van bluesmuzikanten zijn achtereenvolgens niet op haar van toepassing: ze is blank, vrouw en blond. Al deze grootheden, inmiddels lang geleden overleden, heeft Rory op jeugdige leeftijd ontmoet en er was sprake van een prettige muzikale interactie.

Skip zijn eigenlijke naam was Nehemia ontmoette ze toen ze 15 was, in , toen hij al ernstig ziek was hij leed aan kanker. Als dat geen opmaat is voor een geslaagd eerbetoon? En dat is het geworden! De prachtige pianopartijen van James werden door Rory omgezet voor gitaar. Prachtig gedaan, het blijft bijzonder om een vrouw deze prachtige bluesclassics te horen vertolken. Gewoon Rory alleen, met haar gitaren.

Een enkele keer spreken we het uit: IQ. Namen die enige tijd golden als een vloek. Muziek voor verweesde dagdromers. Verdwaalde fantasten. Dan, terwijl we elkaar nog een laatste keer aankijken en een goedenacht op de schouders slaan, gaan we uit elkaar. In elk van ons een soundtrack van broodkruimels die de hippe vogels zo lang hebben laten liggen dat wij moeiteloos onze weg naar huis vinden. Ook hier liggen onze roots, symfonische rock.

We luisterden ernaar in een tijd dat we, net zoals zovelen, de brille van Johnny Cash en Waylon Jennings nog moesten ontdekken. De band uit Somerset, Engeland verraste ons in met Tightly Unwound. Of U2. Magnolia, het onlangs verschenen nieuwe album van The Pineapple Thief, doet in niets onder voor Tightly Unwound.

De boom die zo kort doch schitterend bloeit, staat hier symbool voor het leven van de mens. Na een liedje of wat lijkt zich meer en meer eenvormigheid te vertonen en kan allicht de indruk ontstaan dat het album toch wat tegenvalt.

Wie blijft luisteren, zal spoedig een andere mening zijn toegedaan. Maar wie, met een voorliefde voor fraaie liedjes die nergens door de muziek in een hoek gespeeld worden, kan dit Magnolia links laten liggen?

Wim Boluijt vrijdag 12 december Pagina 27 van www. Vier man, twee maal gitaar in alle soorten en maten, resp. We horen een leuke mix van Southern Rock, countryrock, New Orleans funk en wat dies meer zij. Bezoekers van Austin en de festivals daar kennen de muziek wel, lekker aanstekelijk, goede samenzang, prima gitaarspel. Een goed geproduceerd, goed gezongen en goed gespeeld geheel, een echt groepsprodukt. Laten we hopen dat de heren enige tijd bij elkaar blijven en een keertje deze kant opkomen.

Er waait immers veel wind door de kieren van de liedjes van deze man en zijn band? Wanneer een band zoals The Last Bison, van welke we hier het derde album bespreken, aan de band van I Will Wait doet denken, moet er even geslikt worden. De door sommigen aangeduide verwantschap met The Decemberists en Fleet Foxes hoor ik niet.

Het betreft hier dus folk. Met viool, mandoline en banjo. En ook drums en toetsen. Ben Hardesty en zijn band spelen met de bij deze muziekstroming passende en gepaste gedrevenheid maar de liedjes laten het wat afweten. Bij Maroon valt het orgel in het intro op, maar ook hier volgt de band het hierboven genoemde spoor al weer snel. Wim Boluijt vrijdag 12 december Pagina 28 van www. Tenminste dat maakte ik op uit zijn biografie.

De appel valt dus niet ver van de boom als ik aan dit lijstje ook Cat Stevens toevoeg. Tja en het zijn er verdorie maar zes! Luister maar eens naar songs als On The Fence en Bill. Ik kende de beste man niet, maar na het beluisteren van deze songs kreeg ik wel een beeld over hoe Rabb in elkaar stak, steekt en waar hij naartoe wil.

Dit alles is geschoeid op ervaringen, scherpe observaties en mogelijk ook waargebeurde verhalen. In mijn beleving heeft hij er nooit ver vanaf gestaan. Zijn storytelling is zo gedetailleerd dat je binnen drie a vier minuten precies weet waar het over gaat. Neem nou de afsluiter Take My Hand. Rabb houd ons een spiegel voor en appelleert naar het feit dat wij niets geleerd hebben van oorlogen uit het verleden.

Trek het je niet aan, dacht ik heel even. Totdat je de actuele beelden op TV ziet. Maar goed, we leven tot nog toe in een rommelig Hoop stiekem dat Rabb jullie ook zal overtuigen. De eerste opnames voor deze CD vonden al in plaats en werden pas drie jaar later afgerond. De muziek op de CD is akoestisch, de sfeer is country-achtig, de liedjes hebben een duidelijke sociale en — vooral - autobiografische inslag. Mooie, subtiele muziek, uitstekende begeleiding.

Luke Tuchscherer is een man om in de gaten te houden. Prachtige songs, schitterend gezongen en gespeeld, maar toch een eigen sound. Knap gedaan! Fred Schmale vrijdag 12 december Pagina 29 van www. Nee, zelfs tijdens het zeer geslaagde duo concert met Joseph Parsons in oktober De Witte Bal, Assen , waar de heren grappen maakten over Ozzy Osbourne en de maffia knekelvelden in New Jersey, speelde hij elektrisch.

De goede man behoeft hier nauwelijks nog een introductie, denk ik. Hij werd geboren vlakbij de brug naar Philadelphia en is eigenlijk altijd al met muziek bezig geweest. Tom's derde album 'Shake My Hand' zette zijn naam ook in West-Europa op de kaart en al gauw konden wij geen genoeg krijgen van het uitstekende, stevige gitaarspel dat zijn zelfgeschreven songs begeleidde.

In maart overleefde hij een drietal ernstige hartaanvallen. Tom noemde zijn album 'Never Look Back', hij stopte met drinken, ging wat rustiger leven en verhuisde uiteindelijk in met zijn vrouw Caroline naar Austin, Texas, waar hij zich ondanks de extreme zomerse hitte al gauw thuis voelde tussen zijn vrienden in de hechte muzikantenwereld.

Tot onze grote vreugde ging hij deel uitmaken van supergroep US Rails en ik denk nog steeds met heel veel plezier terug aan hun optreden op het Roepaen Festival ! Nu ben ik dus razend benieuwd naar deze akoestische live plaat Uiteraard is dit heel iets anders dan zijn pittig rockende vorige live-album 'Play Loud Dig Deep' Na enkele maanden van intensief touren, kwam hij op deze koude avond in december terug naar zijn oude 'thuis' in New Jersey en speelde in het Barrington Coffee House voor een publiek van familie, vrienden en trouwe fans, die de sneeuw getrotseerd hadden.

We horen een aantal nummers van zijn album 'Good For You', zoals het ultiem prachtige liefdesliedje "Last Night On Earth", dat terecht als titel gebruikt is. Na zes liedjes gaat hij achter de piano zitten voor "Where Is Bobby Gentry" en dan komen zijn maatjes van US Rails erbij: Ben Arnold op toetsen en Matt Muir die zo slim was om alles vakkundig op te nemen en daarna netjes te knippen met zijn trommels. Zij zingen ook mee en maken de laatste drie nummers tot een absoluut feestje!

Grapje op de inderdaad goudgeel gekleurde disc: 'Hush, this is Tom Gillam's first gold album! Ellen is muzikaal actief sinds haar zevende, toen ze bij de lokale fanfare dwarsfluitlessen kreeg. De klassieke gitaar volgde toen ze 16 was, ze zong in diverse rock- en blues cover bands, maar de akoestische gitaar is haar ding geworden, ze bekwaamde zich als autodidact en ging vervolgens eigen liedjes schrijven.

De liedjes komen aangenaam door, met Ellen — uiteraard — op akoestische gitaar, banjo, percussie en zang en hulp van goede landgenoten op bas, dobro prachtig bespeeld door Peter de Smet , harmonica, viool en mandoline. De arrangementen zijn heel subtiel en kleinschalig gehouden, zodat de mooie heldere stem van Ellen prettig domineert.

Prima gedaan! Fred Schmale vrijdag 12 december Pagina 30 van www. De vijf leden kennen elkaar van de Rockacademie en spelen in de beproefde formatie: zang, twee gitaren, bas, drums en toetsen. De inspiratie halen deze enthousiaste jonge mensen uit muziek die begin jaren zeventig populair was, terwijl Ryan Adams hun hedendaagse voorbeeld is. De naam van de band verwijst naar kamer van het Landmark Hotel in Hollywood, waar Janis Joplin in aan een overdosis bezweek.

Men zegt dat haar geest er nog steeds rondwaart De eerste single "Start Again" werd als voorproefje op 4 oktober, de overlijdensdag van Janis, gepresenteerd.

Vroeger moest er hard gewerkt, gespaard en eventueel geleend worden om een album te maken, tegenwoordig doet men aan 'crowd funding' De groep heeft een hechte connectie met het eiland Texel, dus daar gingen zij heen om met elkaar mooie liedjes te schrijven en hun muzikale plannen verder uit te stippelen.

Het album bestaat grotendeels uit live-takes, wat volgens toetseniste Kirsten voor een stukje magie zorgde. Hoe klinkt het resultaat? Zangeres Liesbet heeft een fijne veelzijdige stem en ze kan haar emoties overtuigend brengen luister maar eens naar het langzame titelnummer , haar uitspraak is ook goed.

Van de ronkende elektrische gitaar tot het swingende keyboard: er wordt ook prima gespeeld en de koortjes klinken vlekkeloos. De bandleden hebben duidelijk hun best gedaan en ze mogen terecht trots zijn op dit album.

Passend bij hun hang naar nostalgie: het wordt ook op vinyl uitgebracht! Johanna Bodde vrijdag 12 december Pagina 31 van www. Het heeft inderdaad tien volle jaren geduurd, voor dit solo-album met 'Black Americana', zoals zij haar werk graag noemt, als opvolger verscheen.

Maar ze heeft in de tussentijd niet bepaald stil gezeten! We kunnen Queen Esther een wonderkind noemen, ze groeide op in Charleston, South Carolina als enig meisje tussen zes broers in een religieus milieu, waar veel naar de radio geluisterd werd. Haar vier octaven omvattende stem en haar hoge IQ werden snel ontdekt, op vijf-jarige leeftijd begon ze al met een studie Engels en creatief schrijven. Ze ging in Atlanta naar een school met speciale aandacht voor de podiumkunsten, kreeg verschillende studiebeurzen aangeboden en vertrok naar de universiteit in Austin.

Heel belangrijk voor haar muzikale ontwikkeling was het contact met bluesgitarist Hubert Sumlin. Queen Esther verhuisde naar New York City en is sindsdien non-stop bezig als zangeres, gitariste, actrice en schrijfster van teksten, liedjes, toneelstukken en het libretto voor The Billie Holiday Project.

Ze tourde en maakte platen met o. James 'Blood' Ulmer en voor een volledige opsomming verwijs ik u graag naar de Wikipedia. Haar foto's zijn trouwens zo mooi, dat ze ook 'fotomodel' aan het lijstje toe zou kunnen voegen.

Queen Esther wordt begeleid door een volledige band, inclusief pedal steel en viool. Twee nummers zijn als bonus tracks herhaald in andere versies. In countryballade "Oh Sun" gebruikt zij de mythe van Icarus, om haar zorgen uit te spreken over een in problemen geraakte geliefde.

Ook "Sadness Everlasting" wordt met opmerkzaamheid en gevoel gebracht "You give your heart and get sadness everlasting" , terwijl "The Other Side" meer de countrygospel kant kiest; "My Big Iron Skillet" is een komische cover van Wanda Jackson's single.

Michael Trent vocals, harmonica, gitaar, drums, keyboard, percussie , sinds de echtgenoot van Hearst, is ook sinds het eind van de vorige eeuw actief in de muziek, in diverse rock- bands in de omgeving van Charleston. Zijn eerste soloCD verscheen in en er was een opvolger in Nummer drie verscheen recent. Wat brengt deze CD? In de eerste plaats prachtig gevarieerde Americana met ruimte voor wat punkrock en blues, van heel subtiel tot lekker stevig rockend, daarnaast prachtige samenzang, zoals je van een echt paar mag verwachten.

Dertien eigen liedjes, ongeveer 53 minuten totaal, opgenomen in de huisstudio in Charleston met Trent als producer. En het duo doet alles zelf, geen inbreng van buitenaf derhalve.

Reken maar dat we nog heel veel van dit duo gaan horen. Fred Schmale vrijdag 12 december Pagina 32 van www. Ik val in herhaling, ik weet het maar ik kan er beter soep van koken dan ie al was. Mogelijk in tekstuele zin dan. Volgens mij is dit de elfde CD die deze voormalige boxer en domineeszoon uit Tupelo, Mississippi aflevert. Dit snijd de charismatische singer-songwriter echter meer actuele en universele vraagstukken en gebeurtenissen aan.

Voor de rest hoef onze kroegbezoekers eigenlijk niet inhoudelijk bij te praten. Hij en zijn begeleidingsband spelen als een geoliede machine. Dit komt het beste tot zijn recht als je Thorn live aan het werk ziet. Paul Thorn en zijn band zouden volgens mij minimaal volgend jaar op de line-up van het Take Root festival moeten staan.

De nieuweling werd opgenomen in Whitehorse, Yukon onder leiding van producer Bob Hamilton tevens gitaren, mandoline, pedal steel, bas, mandoline, banjo en achtergrondvocalen met echtgenoot Robert op gitaren, drums, percussie en achtergrondvocalen, Diyet zelf draagt piano 1 nummer en Rhodes ook 1 nummer bij.

Additionele bijdragen horen we op piano, vocals, percussie. De muziek is een soort alternatieve poprock met country- en folkinvloeden. Je kunt horen dat Diyet een klassiek geschoolde stem heeft, helaas kan de stem mij niet echt bekoren. Ik wordt niet warm of koud van de CD, ondanks de goede intenties. Sorry Diyet, jouw stem is niet echt geschikt voor dit repertoire. Daar kan de mooie begeleiding weinig aan veranderen. Fred Schmale vrijdag 12 december Pagina 33 van www.

Zijn songwriter capaciteiten werden al vroeg herkend en op zijn achttiende en tekende zijn eerste publishing deal. In kwam zijn cd Love Is Surrender uit. Na de nodige muzikale omzwervingen tekende hij vorig jaar een contract bij Mita Records en levert nu zijn eerste cd voor dit label af. De cd bevat twaalf door Stapley geschreven songs. De overige nummers zijn een mix van melodieuze, toegankelijke rocknummers en ballads.

Echt een pareltje. In enkele nummers wordt gebruikt gemaakt van strijkers. Aardige CD, goede variatie, van folk via country naar alt-country en stevige rock. Mooie arrangementen en goede zang van een band die ook live behoorlijk prettig zal klinken.

Geen echte topper, helaas, daarvoor is het eigen repertoire in zijn totaliteit iets te zwak. Fred Schmale vrijdag 12 december Pagina 34 van www.

Hij had al eerder nagedacht over het opnemen van een album vol favoriete songs met zijn band. Dat zou een goede gelegenheid zijn, om de magie van het samen spelen vast te leggen. Dus op de foto naast de twee discs zien we vier heren tijdens een pauze in de studio! Hij vond uiteindelijk zijn thuis in Connecticut en in de folkrock muziek! Zover ik 't kan bekijken, wordt er op de discs een willekeurige volgorde aangehouden. Ik krijg wel het gevoel, dat vooral de opgewektere midtempo liedjes uitgekozen zijn.

Alle instrumenten worden zeer vakbekwaam en prachtig bespeeld - ik ben vooral dol op de accordeon, de harmonica en Bob's aanstekelijke getrommel. De teksten zijn min of meer op muziek gezette gedichten.

Over de schermutselingen tussen hem en Ilse Delange waag ik mijn niet over te buigen. Het gevecht tussen de wolven in schaapskleren werd al breed genoeg in de media uitgevochten. Heb meerdere keren, met het CD boekje in de hand, zitten luisteren naar de muziek op deze plaat. Al snuffelend kom ik allemaal bekende namen tegen. Natuurlijk kun je deze, zij het met een beetje vergezochte fantasie, ook aan recente Common Linnets gebeurtenissen koppelen.

Wat je dan moeten weten is dat Waylon de liedjes samen geschreven met dezelfde mensen waarmee ook Ilse DeLange schrijft. Een pot nat achter de coulisse dus.

Ik luister echter naar Waylon, die op zijn vorige albums After All en Wicked Ways volgens mij opzoek was naar hetgeen hij nu op Heaven After Midnight heeft staan. Buiten het feit dat Waylon qua stem een opvallende zanger is, hoor je gewoon dat hij meent wat hij zingt. Op productioneel gebied valt er volgens mij ook niks op af te dingen. Ik val misschien in herhaling maar mensen die Heaven After Midnight een wereldplaat vinden zouden hun gezichtsveld eens moeten uitbreiden.

Goed, maar zeker niet bijzonders. Jan Janssen vrijdag 12 december Pagina 35 van www. De liefhebbers van subtiele Amerikaanse Appalachian folk weten wat ze kunnen verwachten. Wat ze wellicht niet weten is dat Sean en Mark rasmusici zijn, die met deze CD een raspaardje hebben verwekt. Werkelijk prachtig!! Het zingende drietal Maya de Vitry gitaar, banjo, viool, piano , Oliver Cranen gitaar, resonator oftewel dobro, viool en Charles Muench bas, banjo had al een klassieke opleiding achter de rug, was opgegroeid omringd door rootsmuziek, dus deze muzikanten gingen goed toegerust op tournee.

Het titelloze album dat in verscheen werd overal warm ontvangen en The Stray Birds mochten vervolgens de podia van grote folkfestivals in Amerika en Europa betreden. De opnames zijn 'live in de studio' gemaakt, de bandleden gegroepeerd om de microfoons, de arrangementen zijn dus simpel gehouden, een paar door henzelf bespeelde instrumenten werden later nog toegevoegd. De liedjes zijn allemaal gebaseerd op folk, met sterke invloeden van bluegrass uit de bergen en wat blues.

Ruw, soms zelfs bijna vuil, maar wel heerlijk bescheiden. Het vervolg op de debuutplaat is meerduidig met veel zijweggetjes. Een beetje vanalles, maar toch een samenhangend geheel.

Toy kan zichzelf met deze plaat in de meest gerenommeerde eindejaarslijstjes vastpinnen. De groep ontstond als het nevenproject van een nevenproject rond zangeres Channy Leaneagh. Dat loopt niet van een leien dakje. De drie eerste belpogingen mislukken. Channy lijkt haar geduld te verliezen, maar de vierde keer lijkt gelukkig de goede keer. We horen straatgeluiden en af en toe een auto passeren. De enigmatische frontvrouw is blijkbaar aan een stadswandeling begonnen.

RifRaf aan Channy? Daarnet verstond ik je maar in vlagen. Geen evidente naam. Weinig mensen kennen haar, maar ik maak in de eerste plaats platen voor mezelf en voor mijn band. Het is iets persoonlijk. Ik las een boek van haar en vond dat zij alles schreef wat ik in twaalf songs probeerde te zeggen. Ze was een soort van outcast. Ik voelde er mij verbonden mee. Ik vind het goed zo. Ik luister vaak naar wereldmuziek en versta geen woord van die teksten.

Stoort je dat? Justin betekent veel voor ons, maar ik ben het beu om het telkens over hem te hebben. Het is niet omdat mensen altijd over hem praten dat we ons verplicht moeten voelen om er niet mee samen te werken. Snap je dat sommige mensen de coverfoto aanstootgevend vinden?

Het is eigenlijk een beetje grappig. Veel mensen zien een bebloede vrouw terwijl het een foto is van een vrouw die haar haar rood kleurt… Er zijn toch dingen in de wereld die veel aanstootgevender zijn dan een vrouw die haarkleuring gebruikt? Het zegt wat over de mens die daar meteen een symbool voor geweld in ziet. Bloed wordt ook louter met geweld en dood geassocieerd. Menstrueel bloed heeft bijvoorbeeld te maken met de levenscyclus.

Toch ziet niemand leven in bloed. Ik wil ook nog even toevoegen dat iTunes te veel controle heeft op artistieke expressie. Toch staat hij nooit met jullie op het podium. Hoe moeten we zijn rol zien? Ryan is de producer van de band en een soort van artistiek directeur. Je zou zelfs kunnen zeggen dat hij de leider is van de band. Hij neemt veel beslissingen, maar wel in overleg met de andere bandleden. Hij tourt deze keer met ons. We gaan samen op tournee maar we staan niet samen op het podium.

Hij doet ons voorprogramma tijdens onze Amerikaanse en Europese tournee met zijn band Marijuana Deathsquads. Timbaland vind ik erg goed.

En in een ander genre: Jon Hopkins. Het lijkt me interessant om dezelfde song door beide heren te laten remixen tot compleet verschillende resultaten.

Jullie kiezen duidelijk niet graag voor de makkelijke weg. Is dat principieel? Maar het klopt wel dat we moeilijke mensen zijn. Hoe ging je daarmee om? We teerden vooral op enthousiasme. We hebben een maandje vakantie ingelast en zijn daarna aan de nieuwe plaat begonnen. Het klopt dat het druk was, maar het is beter dan werkloos zijn. Mijn sociaal leven leidt er wel onder. Mijn vrienden uit Minneapolis heb ik een tijd lang niet meer gezien.

Gelukkig heb ik veel steun aan mijn moeder. Vind je dat leuk? Maar ik besef dat ik geluk heb dus probeer ik er ook van de genieten. Momenteel kijk ik op een prachtig middeleeuws kasteel ergens buiten Londen. Ik genoot ook van Denemarken en leerde buitengewone plaatsen als Gent kennen.

Gent was echt een ontdekking voor mij. Vroeger speelde je in een folkrockgroep. Ik heb een brede muzieksmaak, en een goede! Is dat niet nefast voor de inhoud van jouw teksten? De teksten zijn vooral voor mezelf belangrijk en ik weet waarover ze gaan.

Voor het publiek moeten ze in de eerste plaats goed klinken. Mensen die willen weten waarover de teksten gaan kunnen ze altijd. Over hun dromerige fluisterpop vol mineurakkoorden en kringelende gitaarrifs trekt het viertal als vanouds een wazig laagje geluidsmist, waardoor de tracks gloeien in een bevreemdende, ongrijpbare gloed. We zijn van plan om iemand te vermoorden Brussel, begin november. In een poging het tweetal wakker te schudden, werp ik hen de RifRaf met Warpaint op de cover voor de voeten.

Kijk eens hoe jong we er op die cover uitzien. Toen stonden jullie ook in een volgepakte AB. Herinneren jullie zich daar nog iets van? De vorige keer dat we hier speelden, leek het publiek nogal mellow, maar de reacties achteraf waren ongelofelijk lovend.

Goed om te weten. Op het podium lijken jullie er een hedonistische mindset op na te houden met langgerekte jams en een fascinerende, in zichzelf gekeerde manier van spelen als resultaat. In hoeverre zijn jullie zich daarvan bewust? Wanneer alles in de plooi valt, hebben de nummers een trance-verwekkend effect - op het publiek, maar ook op onszelf.

De invloed van producer Flood? Hij gaat nooit als een nazi te werk, maar slaagt er toch vaak in om zijn mening op een subtiele manier door te drukken. Je moet weten dat er bij ons een volstrekte democratie heerst - elke mening is evenveel waard - en dan kom je onvermijdelijk in situaties terecht waarbij het twee tegen twee is.

Op zulke momenten was het handig om iemand als Flood aan boord te hebben die als vijfde persoon de nodige knopen kon doorhakken. Is de cirkel nu rond? Voor mij hield het alleszins steek om het album in Joshua Tree Desert op te nemen. Ik bedoel maar: als je me vroeger gezegd zou hebben dat ik ooit een plaat in Joshua Tree Desert ging maken met Flood, zou ik je nooit geloofd hebben.

Ik kan het trouwens nog altijd maar amper vatten. Een song over de tol van het succes, bekendheid en het verloochenen van je achtergrond? Ik voel me alleszins helemaal niet succesvol, laat staan bekend.

Af en toe moet je jezelf in vraag durven stellen en van bovenaf overschouwen waar je staat, waar je mee bezig bent en hoe dat alles in het grotere wereldplaatje past. En toch lijken jullie behoorlijk zorgeloos en ontspannen in de alledaagse realiteit te staan. Sommige lyrics zijn in feite freestyle battles, iets wat schering en inslag is bij hiphop. Maar als vier vrouwen uit de indierock er zich aan wagen, wordt het plots verdacht en gaan heel wat mensen er vanuit dat we met problematische issues te kampen hebben.

Op elke song vind je iets van elk van ons terug want naast vrienden zijn we nu eenmaal vier verschillende, sterke karakters die zich graag laten gelden. En toegegeven: af en toe verliezen we daardoor onze focus, maar anderzijds bevat de plaat, dankzij onze verschillende en uiteenlopende input, net een veel ruimer kleurenpalet. We zijn. Het is dan ook zaak om voor jezelf uit te maken wat je belangrijk vindt en waaraan je de vrije uren wilt besteden.

Door het vele onderweg zijn en wachten, dreigt het gevaar dat je in een slaapmodus verzeild geraakt. Ik stel voor mezelf alvast twee basisregels voorop als ik op tour ben om de sleur tegen te gaan: maak af en toe wat tijd vrij voor jezelf en probeer de stad te ontdekken waar je die avond moet optreden. Letterlijk en figuurlijk. Met begeesterende, haast fluisterende zanglijnen, in reverb verdronken gitaren, wollige baspartijen en nerveuze snaardrums doet Warpaint aan als een ongrijpbare engel die uit de City Of Angels komt neergedaald.

Tegen een minimalistische achtergrond tast de allgirl band voortdurend de grenzen af tussen afstandelijk en intiem en tristesse en opgewektheid: een rollarcoaster aan emoties, die vliegensvlug aan je bovenkamer voorbijtrekt en je in een lichtjes schizofrene modus achterlaat.

Zangeressen Emily Kokal en Theresa Wayman vervlechten haast in elkaar en wisselen in wanhoop en weemoed gelardeerde teksten uit als betrof het alleszeggende blikken, terwijl de strakke ritmesectie en pulserende bassen je ondertussen in een bedwelmende wurggreep houden. Meer dan ooit is Warpaint er met een less is more-aanpak in geslaagd om alle ballast overboord te kieperen en een verrukkelijke - zowel dromerige als down-to-earth - plaat te destilleren uit brokjes weltschmerz, smart en radeloosheid.

Dat nieuwe sort of grounded feeling van Johnson — hij woont nu voor het eerst in een echt huis — resulteert gelukkig niet in een ongelukkige koerswijziging die afbreuk doet aan de eerste drie platen van Wooden Shjips.

Snel nog even Ripley opbellen, dacht RifRaf. Mystiek en romantiek Er staat heel veel onzin op fora maar soms lees je ook mooie complimenten van fans. Mensen vragen vaak naar onze invloeden maar als je zoals wij al zo lang samenspeelt, kan je niet echt meer de vinger leggen op de inspiratiebronnen.

Wooden Shjips is een mix van verschillende invloeden van uiteenlopende bands. We zijn niet meteen professionele muzikanten. Vraag ons een cover van een bepaalde groep te spelen en het nummer zal onze sound hebben. We kunnen niets anders. Indien we reggae zouden spelen, dan zou dat Wooden Shjips-reggae zijn. For bad or for worse. We zijn wie we zijn. Na een geschiedenis van tien jaar zou het nu een beetje vreemd zijn met een compleet andere sound op de proppen te komen.

We klinken zoals we klinken. Soms sleutelen we wel eens subtiel aan ons geluid. Sommige details zijn anders maar uiteindelijk verschilt het nieuwe album niet zo veel met de voorgaande drie platen. Deels omdat ik onlangs verhuisd ben van San Francisco naar Portland. Ik heb er voor het eerst vaste grond onder mijn voeten gevonden. Dat deed wel iets met mijn state of mind.

Aan de andere kant hebben we als band de bewuste keuze gemaakt om de muziek die een belangrijke rol speelde tijdens onze jeugd - we luisterden destijds alle vier naar seventies-albums - te verwerken in de nieuwe plaat. Maar als je echt objectief luistert, hoor je dat de arrangementen echt wel avontuurlijk waren voor die tijd.

Voorheen hoorde je nooit een akoestische gitaar op onze platen. We voelen ons daar goed bij. Het maakt niets uit. Het spijtige is wel dat de media, vooral in Amerika, je beschouwen als een. Ze willen dat je nieuw klinkt maar dat is een beetje absurd. I am a big jazzhead. Ik hou van traditie.

Ik wil dat mensen naar de bron gaan. En zelf houden we van wat we spelen. Dat is in het verleden niet anders geweest. We zijn nu tien jaar bezig. Ik sta daar niet te veel bij stil maar ergens is het wel interessant. Soms stel ik mezelf de vraag hoe lang de band nog zal bestaan. Iedere groep vraagt zich dat wel eens af. Het is niet altijd even gemakkelijk om een band bijeen te houden.

Bij ons lukt dat wonderwel. We kunnen het goed met elkaar vinden, er zitten geen zotten in de groep en we doen niet aan gevaarlijke drugs. We vormen een goed geheel maar toch denk je vaak na over waar je heen wil met met de band. Je wil niet altijd compleet dezelfde plaat maken.

Wat zou daar het nut van zijn? De subtiele veranderingen doen de muziek ademen. De plaat heeft daardoor iets fris en weelderigs. Alles is een gevolg van keuzes omtrent de richting die je inslaat. In onze beginperiode namen we alles op met een 4-track. Na verloop van tijd komen er sporen bij en plots neem je in een echte studio een plaat op. Als band zouden we het echter niet erg vinden opnieuw te moeten werken zoals vroeger. Echt de tijd hebben om aan een plaat te werken en stukje per stukje opbouwen: dat vind ik nog altijd het meest fascinerende van het creatieve proces.

Als we een studio boeken, hebben we meestal slechts een week de tijd. Er is steevast haast mee gemoeid maar we gaan altijd voor het best mogelijke resultaat en hopen dat alles in zijn plooi valt tijdens de mix. Het is altijd een test. Een jackpot. Ik hou van figuren als Brian Wilson die de studio als een instrument beschouwen. Wij zijn daar eerder in beperkt omdat we ons niet te veel tijd in de studio kunnen veroorloven.

De nieuwe plaat is op tape opgenomen. Dat klinkt alsof we die keuze bewust hebben gemaakt maar eigenlijk zat er geen groot plan achter. We wilden onze sound gewoon zo goed mogelijk krijgen. En dat we een cultband zijn? Daar voelen we ons goed bij. We verwachten niet dat we populair zullen worden.

Veel moderne muziek begrijp ik niet. Miley Cyrus, Lady Gaga: als ik dat soort stuff hoor, dan vraag ik me toch af wat er aan de hand is. Alles moet tegenwoordig ook zo luid klinken. Er is vaak geen nuance meer. Het draait al te veel alleen maar om singles, denk ik. Terwijl: wij houden echt van albums.

Maar je kan niet blijven luisteren naar een plaat die te luid gemasterd is. Daar is zelfs een psychologisch aspect mee verbonden: je brein wordt er moe van. Ach, het gaat allemaal over geld, wellicht. En aan de spilzucht van vele bedrijven. We leven in een rijk land maar veel mensen in Amerika hebben geen geld. Het vreemde is wel dat zelfs de armste mensen televisies en smartphones hebben.

Heel verwarrend. Vat krijgen op de moderne wereld waarin we leven, is niet altijd even gemakkelijk. Ik ben blij dat we met Wooden Shjips gelukkig veel kunnen reizen. Dat biedt ons een breder perspectief.

We zien verschillende manieren van leven. California Dreaming Over reizen gesproken. Je prees de songs van Neil Young ooit als groovy highway songs. Een omschrijving die net zo zeer van toepassing zou kunnen zijn op de muziek van Wooden Shjips? Dat is iets waar ik wel vaker graag over vertel.

Er is iets heel typisch aan een grote, massieve staat als California. That is no big deal. Zeker niet als je jong bent en van avontuur houdt. Dat heeft wel iets. Dat zijn onze roots. We just love that. Zit de jongen die is opgegroeid in Connecticut ook nog steeds in je? Als kind droomde ik altijd over andere plaatsen. Nu slaag ik er daadwerkelijk in om die plaatsen ook te zien. Alles is goed uitgedraaid. Toen ik een tiener was, zei ik altijd tegen mijn moeder dat ik truckchauffeur wou worden, zodat ik kon wegrijden en op de baan zijn.

Mijn vader was ook veel op roadtrip. Dat zit nog altijd in mij. Soms lijkt het alsof ik het leven leid van de boeken, albums en films waar ik me vroeger mee identificeerde: de boeken van John Steinbeck en alles van de beatniks. On The Road van Jack Kerouac voorop.

We keken ook op naar de classic rock van California. Je begon je in te beelden waarover het allemaal precies ging. Het had iets lovends. De beeldvorming rond California was een en al mystiek en romantiek. It is true for me. Ik hou van California. I examined quilted wall hangings on a makeshift clothesline, swaying in a slight breeze. Village Northwest Unlimited had a large display of so many beautiful things, I could barely take it all in.

The woman there explained items were not for sale, but created by handicapped individuals as part of art therapy.

I loved it! In the downtown park next to the big old windmill an extensive display of silk scarves flutter in the breeze under large shade trees. It is a riot of color and the silks mimic butterflies floating above flowers, flowers tumbling over the edges of flowerbeds that are only a few feet away. Colored rice, seeds and corn were painstakingly arranged into beautiful scenes. Right beside the art is raw material on a table for budding artists to create with.

Later I spot people carrying around their seed creations. Standing next to a simple display is a woman who is giving her art away. The delicate drawings are about 5x7 or 4x6, a convenient size for carrying. She explains she has more than she can use in her scrapbooking hobby. One particular grouping of paintings caught my eye. This young woman had classic landscapes and farm scenes. However each work had one unusual character in it.

Tranquil Americana street scene had a robot walking a dog. Pond with a sea monster peeking above the water. There is a giant bear napping on a barn roof.

They were hilarious! Not a typical classy painting to hang above the sofa. After I looked at 20 art displays, the time had come to meet with the other two judges. Our favorites were announced as the top three winners. Mother Goose made an appearance with her puppet friend, a colorful dinosaur named Jemima. Under the bank canopy she told stories to kids of all ages.

Her helpers included a shy white rabbit and not so shy children. I love the sound of little kids laughing and it echoed all around this group. A magical Humpty Dumpty complained about how his story usually ended. Arts on Central took place during the supper hour. To satisfy the hunger of spectators strolling along, the meat market grilled bratwurst and the Little White Store made little Dutch pancakes. Pizza, tacos, Chinese food and more choices tempted taste buds.

Some businesses offered free frankfurters, cookies or other treats. In the same way that music overlapped from one area to the next, the aroma of Mexican food blended into Chinese cuisine and all-American hot dogs.

People who attended were having so much fun that the concert in the Windmill Park band shell was a perfect way to end the summer music series. As the sun set on this lovely summer evening audience members appreciated the talents of the six a cappella singers performing a high energy show. Thank you to Orange City Arts — who made such a fun event come to life.

Timothy J. Vanderhill, of Alton, received an award for his acrylic on canvas, The Color of Plum. Gillespie, Joanne Alberda, Jerry L. Onstage Orange City: another fantastic line-up. Take a look at a few of the shows. Details on each show HERE. Watch for their concert July Sign up for his pm workshop, prior to the 7pm show June 1. The Awful Purdies, from eastern Iowa, bring banjo, accordion, mandolin, bass, guitar, cello and the washboard to the stage, accompanying their modern folk harmonies.

Hector Anchondo and band return to Orange City, after earning a finalist spot in the International Blues Challenge Midnight Pilot comes from Nashville for a night of folk-rock Americana. The SchoolHouse Company brings music, humor, conflict and romance to the stage in the musical Radio Gals. The summer ends on August 24 with the second Arts on Central — with Central Avenue taken over by local artists, a mannequin contest, food vendors and more, from The interactive art fair ends with a show by the popular Omaha Street Percussion.

Contributions by local businesses and individuals, with help from Orange City Arts, fund the shows, so they're free to the public. Most shows begin at pm in Orange City's Windmill Park. Tulip Festival shows begin at 6pm on Wednesday and pm Thursday through Saturday. A printable version of the Onstage Orange City information.

Print on one 8. Create delectable international cuisine, or learn an easy way to bake bread. Join a children's summer choir. Do a theatre workshop or join this year's children's production, Wizard of Oz. Try yoga by the lake on a Saturday morning. Become an expert in face painting.

Or do it all, under the guidance of artists teaching classes sponsored by Orange City Arts. Advance registration and payment are required.

Register a week in advance for a reduced fee for some classes. For more information, call or email orangecityartsIA gmail. Flier below features classes for older youth and adults.

Twenty-nine artists and organizations were awarded grants to sustain "culturally vibrant" communities in the state, according to Mary Cownie, director of the Iowa Department of Cultural Affairs. Stability grants, which help organizations achieve fiscal stability by instituting best practices in strategic planning and management, are funded through the Iowa Cultural Trust. Pictured to the right are young dancers rehearsing for The Nutcracker.

The project is called The United States of Arts. Since the beginning of , the National Endowment for the Arts has been gathering stories from the general public and grantees, elected officials and agency directors, artists and art lovers across the country about the importance of art in their lives and their communities.

You can find the stories in text, audio, or video formats. Check it out here. If you have work that you feel need not be framed, please email Emily Stokes emily. All submissions are welcome. Email the images to orangecityartsIA gmail. With each submission, also include artist's name, address, email, phone number, title of work, medium, size, and date of production. Box , Orange City IA Phone: April Hubbard is director. Additional tickets to the Northwestern College Theatre Department's production, Rabbit Hole, may be ordered by phoning or emailing boxoffice nwciowa.

Production dates are April 22, 23, 28, and 29 at pm and April 30 at and pm. All entries must be received via email. Wednesday, April 6: Acceptance notification emailed to artists. Wednesday, April 9 a. Or prior arrangements may be made to ship or hand-deliver art to arrive by noon on April 20 to Orange City Arts Council, Central Ave.

Friday, April Exhibition opens. Saturday, April p. Saturday, April Exhibition closes. More info about the show here. Several of the artists will offer mini workshops, so the public can participate. Visual artists will have work for sale. The evening also includes a live mannequin contest. Food will be available for purchase, with the Dutch Heritage Boosters offering half-price poffertjes to college students.

The evening ends with a concert by the Twin Cities a cappella group, Six Appeal, at pm. Artists and participants in the mannequin contest must register by August Email Elsa: bekooiker hotmail.

To see the shows -- minus our first show -- click HERE. For details, click HERE. She loved the arts, and she realized how the arts bring more understanding, more empathy and more beauty to the world. She directed the O range City Arts Council for 22 years. When she retired, and I was hired to try to fill her shoes, I came to respect Joyce even more.

Thank you, Joyce, for the many ways you touched our part of the world, but especially the legacy of Orange City Arts Council. Joyce's obituary. The performances will be at and pm on Saturday, Dec. The Ballet Quad Cities December residency will include a school assembly, a lighting design workshop, a talk with the choreographer and a question and answer session.

In , Orange City was selected to be the community in Iowa to participate in Arts Midwest World Fest—week-long residencies here featuring four international music ensembles. Businesses in our communities are stepping up to assist with funding. The tickets are reserved seating, and purchasers are asked to come in person.

Please pay in cash or check. Those interested in participating as corporate sponsors or individual donors may contact Orange City or Sioux Center Arts: orangecityarts. For a list of the local youth dancing with The Nutcracker, click here. For more information on The Nutcracker performance in northwest Iowa, click here.

Ballet Quad Cities will do two performances of the celebrated holiday classic, on December Thirty-nine local children will be able to participate in the performance with the cast of 20 dancers from Ballet Quad Cities. The residency with Ballet Quad Cities will also include a school assembly on December 18, featuring the first act of The Nutcracker ; plus workshops for elementary children, a master class for dancers, a lighting design workshop for college students, a talk with the choreographer and a question and answer session.

For names of local dancers to participate with Ballet Quad Cities, click here. For more information, see balletquadcities. Plockmeyer wowed audiences during Tulip Festival earlier this month, playing the lead role in Mary Poppins. Her accompanist was Cynthia Pals. Onstage Orange City line-up announced for The series will feature 14 Wednesday nights of entertainment, plus three shows the evenings of Tulip Festival.

Those interested in being part of the show must sign up to audition by May 12 at orangecityarts. Moon Hooch will take the stage June 3 with saxophones and percussion, coming to Orange City after locals heard them on National Public Radio. The Orange City Public Library is celebrating years with a special night of carnival activities, food and magic July The final event, August 26, will be Arts on Central, featuring local artists and performers filling Central Avenue.

Summer Suites, the Orange City Arts Council's progressive evening of music, gardens, stories and sweets, will be on June The show will feature duo The Copoetics of Sioux Falls, an area flute choir, a violinist and several working artists… in three backyard gardens. Contributions by local businesses and individuals, with help from the Orange City Arts Council, fund the shows, so they're free to the public.

Most shows will begin at pm in Orange City's Windmill Park. Summer Suites begins at and Tulip Festival shows at The course, available only to organizations in North Dakota, South Dakota, and Iowa, will explore the concepts of relevancy in the marketplace, leadership growth, financial and resource development, and organizational infrastructure. ArtsLab is a program of Arts Midwest, a U. Regional Arts Organization that fosters connections among artists, organizations, and communities across the Midwest.

Through performing, visual, and literary arts and leadership development programs, Arts Midwest is committed to delivering high-quality arts experiences and encouraging new, cross-sector collaborations. We are looking forward to learning from the experts and from our peers in the arts and culture sector. It is a very exciting time for us. We are already inspired by the important work they are doing in Iowa to engage their communities in the arts and we anticipate that ArtsLab will only foster more exceptional conversations, new approaches, and innovative artistic experiences that make both urban and rural communities stronger and more connected.

ArtsLab was launched in by six major foundations seeking to learn better approaches to building leadership and management skills in community-based arts organizations.

All three cycles of the program have been highly rated by independent evaluators for their positive impact on organizational stability, community engagement, and the development of strong, adaptive leadership. More information about ArtsLab is available at artslab.

Questions about the program may also be directed to Sharon Rodning Bash at sharon artsmidwest. The judges and the crowd together selected the winning teams. Of the almost attendees, people cast votes, via cell phone or paper ballots.

The two ensembles will be in the Orange City area in January. Shanren pictured below will share their culture and music with youth and adults in workshops and assemblies for nine schools, coffee house shows, Village Northwest Unlimited, a library workshop and a public performance. Shanren will be here Jan , with the coffee house shows at Fruited Plain Jan. All shows begin at pm. Its opening night was sold out at the Ford Amphitheater in LA. Workshops will also be held — teaching a community-building form of salsa from Cuba.

Both ensembles will bring the community together, said Calsbeek, learning about ethnic heritages, various music styles and dance. She expects that over 1, people from Sioux County and beyond to be touched by one or both of these ensembles. This funding will help support two wonderful performances in Northwest Iowa. I applaud these efforts of the Orange City Arts Council in writing this grant and creating cultural opportunities for rural Iowans!

Tickets for Contra-Tiempo will be available soon. Group rates are available from Orange City Arts. For more information, contact or ocArts orangecityiowa. Artists win awards at Orange City art exhibition. Awards were announced at the closing reception in Orange City November Honorable Mention awards went to Timothy J.

Arand-McIlrath, of Okoboji, received an award for his sculpture, Button-Bracelet, constructed of red twig dogwood, crocheted yarn, buttons and bracelets. Dadisman is a Northwestern College student from West Des Moines; her prize-winning work was a charcoal drawing entitled Iris. Stokes, of Orange City, teaches in the art department at Northwestern College. The four award-winners received cash prizes. Twenty-two works by 22 regional artists were part of the exhibit, held at the Northwestern College DeWitt Theatre, in conjunction with the production, The Power and the Glory.

The exhibit was sponsored by the Orange City Arts Council. Now the Orange City Arts Council is conducting its annual membership drive. The Orange City Arts Council began its membership campaign in late July, and is continuing until October A classical guitarist will perform in October, an art exhibit is planned for November, and classes for students and adults are in the works. The member board is full of ideas, she said, especially related to visual arts and local artists.

More more information, see orangecityarts. Auditions for children July Fri Oct. Workshops Oct Oct Nov 20 Memoir class , eight afternoon sessions taught by Barbara Turnwall. Old Factory Coffee Shop. Deadline for entries: Oct. Fusing indigenous Chinese with modern music. Workshops Jan Prairie Winds Events Center, p. Northwestern's Chapel, p. Windmill Park p unless otherwise announced. After Oct. Season passes may also be purchased online: orangecityarts.

Opening night at the Ford Amphitheatre in Los Angeles was sold out. It feels like news when Des Moines officials come to Sioux County. Budgets are tight. Schedules are full. And maybe people in the Hub of Iowa think we northwesterners are autonomous. We like to believe that too, sometimes. Still, I was concerned that the Community Forum discussion July 30 would be so Des Moines-centered that we would feel superfluous. And 37 locals filled the meeting room at Northwestern College.

People showed up from at least six towns, somethings to somethings, and representing a range of interests — educators, librarians, city officials, artists, patrons of the arts, Representative Dwayne Alons. Everyone I spoke with appreciated the discussion. What makes our communities culturally vibrant, what is missing, and what can the Department of Cultural Affairs do to help?

They help bring the arts to rural communities, they are in charge of historic preservation, their latest project is iowacultureapp. And they head the State Historical Building, and asked for ideas on the Iowa stories that should be told there. Suggestions flowed freely. We — all Iowans — need more sculpture walks. Members of Nu Alpha Kappa hope students will attend the event for entertainment but also to learn more about Chicano culture, Coronel said.

Friday's performance will touch a lot on the presidential election, but the main theme will be "Chicano rehab," Arteaga said. The topic pokes fun at extremists because every group has extremists who give the community a bad name. The seven-person comedy troupe will be playing extremists roles such as the college activist and the Native American who will all be going through rehab.

Teatro Izcalli was started in and travels around the United States, performing at conferences and universities, Arteaga said.

The theater group is part of a bigger community-based organization called Izcalli. The organization was started in to provide a place young Chicano students could learn about their heritage through art and oral traditions. The theater group was inspired by a group based in San Francisco called Culture Clash, he said. Culture Clash has been performing comedy skits and plays since Teatro Izcalli looks to the media and the community for inspiration, Arteaga said.

A lack of Chicanos in mainstream media has inspired skits such as "Bosque Gump," a parody of "Forrest Gump" that acknowledges Chicano contributions to the Vietnam War. While the skits cover Chicano issues, it is safe for non-Chicanos to laugh along, he said. People may be resistant, but the performance is supposed to be political satire.

Griseyda Vargas plans to attend the event and thinks everyone will be able to relate to the skits regardless of culture, she said. The comedic factor is not intended to offend people but to show how anyone can feel like an outcast. Labels: comedy feature , teatro izcalli , the orion. Yes, Deschanel is a Hollywood star-gone-musician, but don't run away just yet. Her lovely voice stands on its own against the talented Ward, who hardly sings on the album.

Deschanel proves her talent with a downtempo opening track. The rest of the album is playful, like the female doo-wop groups of the '50s and '60s. Ward's arrangements with sensible guitar and light strings complement Deschanel's voice. The only downfall is Deschanel truly channels past decades by overdoing the antiquated theme of the lovesick female.

Lyrics such as "Got me tucked in your pocket" on "You Got Me" make her seem stereotypically submissive. Nonetheless, "Volume One" is a charming, sunny album that one can enjoy with their parents - and that's not a bad thing. Labels: album review , she and him , the orion. Originally published April 09, in The Orion. Direct link to article Fergie has nothing on Uni and Her Ukelele.

Fellow ukulele player and member of Chico duo Dick and Jane, Scott Itamura has played several shows with Uni and is excited to be on the Thursday bill at Cafe Coda, he said. He first saw Uni perform three years ago in San Francisco and was impressed with her combination of fun pop melodies and sunny sounds of the ukulele.

For her latest album, Uni, who grew up in Santa Rosa, gathered a group of Bay Area musicians and dubbed them the Ding! String Trio to round out her sound, she said. Uni and Her Ukelele shows are always full of magic and unexpected surprises, Uni said.

The show at Cafe Coda will be quiet and intimate, while the next day will be a full art experience. Other than music from Uni and the trio, there will be art by Chico's Laura Wirtz and a puppet performance written in honor of Uni.

Pat Hull will be providing the music for the puppet performance. Uni does not know the details of the puppet performance and is waiting to be surprised, she said.

The only thing she knows is the night will be based on the idea of a shimmering forest. A diverse mix of art is not unusual for her shows, she said. In , Uni and her friend Poopy Lickles started organizing a series of shows called Club Unicornbread.

They organize shows about every three months at various art galleries in San Francisco and showcase a large number of riveting performers. Shows usually begin calm with a singer-songwriter, but by the end of the night everyone in attendance joins in on a roller-skating dance party, Uni said.

Past shows have included performances by comedians and burlesque groups. Uni is upbeat and spontaneous, but she is serious about her music. She has been singing and playing in bands for more than 10 years, she said. She taught herself to play the ukulele four years ago after she saw a friend play one.

Her music appeals to a large cross-section of people, she said. It is not rare to see families at her all-ages shows. Children are drawn to her personality and namesake, which comes from a unicorn, her favorite mystical creature. Uni's catchy melodies are bound to wiggle themselves into anyone's head, regardless of age.

Uni's talent and outgoing attitude have created a following in Europe, she said. While Uni usually tours with eccentric performers such as cabaret and puppet groups, she would one day like to tour with an established band, she said. Labels: artist feature , the orion , uni and her ukelele.

Monday, April 7, Phantom Planet revives small crowd with wit, cover songs. Originally published as an online exclusive April 07, for The Orion. Direct link to article Los Angeles' Phantom Planet swept a small crowd off its feet with an intimate set and incomparable charm Sunday night at the Bell Memorial Union Auditorium. People of the Oaks, one of Chico's newest bands, played to a crowd of about 60, with half of the people sitting on the ground.

The all-star band, with members of West By Swan, Birds of Fire and Casing the Promisedland, tried to entice the audience with fuzzy guitars and poignant vocals but had little luck.

But vocalist Ryan Prado's attempt to combine a nostalgic feeling with a pinching, nasal effect, brought back memories of dismal pop punk bands popular earlier in the decade. Band members vigorously moved around the stage, but they seemed as disinterested as the audience. In between songs, Prado talked with his back to the crowd.

Takota made its Chico debut with an array of sleek, piano driven and anthemic pop rock songs. The six-piece dove into a mellow love song as soon as vocalist Grant Arnow mentioned Chico's reputation of parties and beautiful women. He pointed at a few women in the front row and serenaded them with silky vocals. Arnow asked audience members to pump their fists in the air during the band's most rock-powered song.

Loud guitars and pounding drums gave Arnow confidence as he boastfully sung the chorus and raised his hands in praise. By the time Takota finished its set, the crowd doubled and anticipation grew for the indie rock sounds of Phantom Planet. The members of Phantom Planet left the pretentious attitudes of Los Angeles musicians at home and modestly walked on stage with matching jeans and black sweatshirts.

The band quickly went into a track from its forthcoming album "Raise the Dead" and lifted the spirits of stiff audience members. Band members' peppy smiles were contagious. Phantom Planet followed with two tracks from its earlier records and the animated motions of vocalist and guitarist Alex Greenwald inspired audience members to dance along. During "1st Things 1st," Greenwald turned from side to side, as if he was having an engaging conversation with a group of people.

In between songs he appealed to the audience with humorous tour stories and carefree attitude. After the fourth song, Greenwald announced that the band was going to take requests, claiming members no longer write set lists. Long-time fans asked for songs from early Phantom Planet albums, but instead the band fulfilled a request for the newer song, "Do the Panic.

After "Last Glance," guitarist Darren Robinson took time to replace a broken string and Greenwald took advantage of the time to make sure the audience was having a good time.

He asked people to show their excitement by doing the wave. One audience member was feeling the music so much that he shouted out "Smells Like Teen Spirit. The spirit of cover songs caught on and another audience member requested "Walk This Way" by Aerosmith and the band had no problem playing it.

The songs were big audience pleasers and brought laughs between the band and crowd. The night was far from ending as the Phantom Planet played a track from its new album and the band's biggest hit and "The O.

Phantom Planet played one more cover and ended with Radiohead's "Paranoid Andriod. Freshman Megan Tansey, who has been a fan of the band for six years, enjoyed requesting songs and asked for "Big Brat," which the band did play, she said. She wished more people had seen the band's spontaneous set.

Phantom Planet made the best of the small crowd and showed the good spirits and professionalism of a rehearsed, veteran band. Labels: phantom planet , show review , the orion. The band worked with nine producers for its sophomore release, "Decomposer," and created a coherent collection of songs.

Chamber and electronic music were combined with high energy and a fast pace. Again, the band tried to experiment with varied sounds on the new album but worked with fewer producers. The result was not as successful. Labels: album review , the matches , the orion.

At the end of the day, the relationships within a family are extremely complex and nuanced. That's simply not enough time to actually delve into those relationships appropriately, and giving them just a couple minutes, I think, would have been doing them a bit of a disservice.

Who shot that? Where did you get that? It's like, a nearly empty carnival in his suburban town, and T. Hopefully you noticed they're wearing John P. Laura's dad shot that, and it's fantastic. I think she plans on doing something with it at some point, so I only included the one or two clips. Was that another choice on your part? Was there material you thought about using but didn't?

There are some so-so youtube clips of John. I'm going to just transfer that, and then put it up for free assuming TFP are ok with that. I'm sure there's more out there, but I filmed hours of stuff, so I didn't have a huge shortage. I thought a lot about what story I wanted to tell. Was I going for a straight history? A focused narrative? In the end what I did was more of a document of John in a particular place and time. My wife thought there was a little too much "guys sitting around reminiscing," but those stories are what make life interesting to me.

When I was a kid I loved when my parents or older brothers would tell stories about before I was born. It just felt like this magical thing. So, I think maybe I was subconsciously replicating that experience. Did that occur to you while filming? Did anything feel different after it was filmed than while it was being filmed? He loves Elgin, which is this sad, dying town. He loved Denver when it was a sad, dying town.

He now lives in Beloit. A lot of it is financial in nature -- he can't afford to live in SF or NY or something, but I think a lot of it is what he's drawn to. To be honest, that was a happy accident. That walk through the woods, though, was one of the highlights of not just making the movie, but probably of my life. John was honest, open, thoughtful, peaceful, and focused throughout. I grew up in a place that looks a lot like that woods -- it was a cold blustery early spring day -- and I'm drawn to that type of environment, too.

It was really a special experience. It didn't occur to me though, at the time because we were tromping through these woods, and I was mostly walking backwards, nervous about just falling into a ravine or something. Another bit that jumped out at me long after filming was after we left Athens. It was in Athens that we filmed the "Honeys" stuff, and also the interview with his first wife Kera, who was exceedingly kind and gracious to me. The next day, driving away, I filmed a lot of the car footage of him talking about having OCD, and John was really really angry.

He generally kept an even keel, I think partially because he was camera conscious, and partly because he legitimately practices zen, but you could see this frustration and anger that had been there for a decade come to the surface. It was also really powerful.

I wish I could have included more of their conversation, but it just didn't fit really well. Hopefully you know Jeff's work. I like it very much. He and John have been pen pals for years -- decades even -- and the bit in the movie was the first time they met. That meant a lot of the conversation was sort of feeling each other out in person a little.

He lives in Jacksonville, Florida of all places, where he mostly does paintings and drawings from old yearbooks. Really amazing guy. I could've spent months with. Somebody should do a movie about him. What have been folks' reactions so far? What are your hopes for the film? Is there a way of engaging with it you'd like to see happen? I have yet to have anyone say anything negative, though maybe that's just folks being polite. The people who've given me feedback have liked it.

It felt a little like when Eli Cash says to Margot Tennenbaum, "Why would you specifically say someone's not a genius? The whole thing is super lo-fi. I edited it myself, and just used music from folks who love John and his work. There are clearly rough spots in it, and when I watch it, I always see "what could have been" if I'd taken a little more time. But after four and half or five years, I felt I'd taken enough time. I haven't seen too many write ups on it yet, though it's really just started touring with John.

I traveled with him in Canada, then he did the rest of the northeast. I'll rejoin him in Portland for the Short Run festival, then head south and into Colorado, which should be fun.

But yeah, I think it's an honest and strong portrait of an amazing artist, and so far that's what has resonated with people. In terms of engagement, I'm doing all the sales and stuff pretty lo-fi too. I printed up 1, DVDs. I gave John to sell on the road. I predict by the end of his 25 city tour, he'll work through most of those. I plan on entering some film festivals and such, mostly because I think that would be fun to do. I also plan on getting it up on iTunes, Amazon and such.

Netflix is a weird beast, so as cool as that would be, I don't how likely it is. Honestly, I spent the last six months editing and getting this thing out there, and I'm exhausted from that process, so the actual distribution and marketing stuff is going to be a bit slower than I might have originally predicted. You don't make any secret of how tough John's artistic road is financially, but I wondered if you were aware how much that comes through the film just generally, or if that was important to you to show that element of his life.

Yeah, I mean, I'm not sure how else I could have done it. I do think that one of John's greatest qualities is his ability to inspire others. There are so so so many people I spoke with who basically said, "If it weren't for John It's like what Mr. It needs the bells and whistles. But then John can create this incredible body of work with free paper and shitty pens, living in places like Elgin and Beloit.

I think of it as "unassuming. For example, John has this weird diet, and so makes his own food when he's on the road mostly. At zine fests and stuff, he'll be eating quinoa mush out of a sauce pan with a plastic fork while hawking his comics.

And it's not an affectation. The other thing I'll say is that if John P. Many of the people I interviewed had the same conversation with me, which is that John won't ever introduce you to a bad person. So, all the people in the film are -- like John -- these very unique, unassuming, passionate, interesting people.

It really was incredible. There wasn't a single person I worked with who I wouldn't be really excited to call a friend.

I usually end up including people with whom I've had dinner or that I otherwise know very well: the faces all start to blur together after a while. So don't make fun of me, and apologies in advance. I probably have doubles in here because I did this the dumbest way. I'll elminate any I see in posting, thus the break in continuity of numbers. And yes, sometimes people do hold books that aren't theirs, or stand in front of another person's sign.

So I need to double-check a few of those, too! Fantastic 2. Wolverine 3. The Dragon Lady 4. Howard The Duck 5. Ray Smuckles 2. Doyle 3. Captain Haddock 4. Seth 5. Nana Osaki 2. Ulli Lust 3.

Smiley Bone 4. Saito Hajime 5. Asterios Polyp 2. The Comedian 4. Fred Andrews Archie's dad 5. Albert Alligator 2. Raoul Duke 3. Steve Canyon 4. Johnny Hazard 5. Perry White 2. Nick Fury 3. The Penguin 4. Buddy Bradley 5. The Fabulous Furry Freak Bros. The Thing 2. T'Challa, The Black Panther 3. Strange 4. Nick Fury 5. Popeye 2. Moon Mullins 5. Jonah Hex 2. Jonah Jameson 3. Morgan Edge 4. Ben Grimm 5. John Constantine 2. Cusick the Tuscarora Timespirits 3. Harry Palmer Starstruck 4.

Ben Grimm 2. Opus 3. Mike Doonesbury 4. Mary Jane Watson 5. The Fabulous Furry Freak Brothers 3. Mammy Yokum 4. Rip Kirby 5. Bruno Brazil 2. Blueberry 3. Nick Fury 4. Hex 5. Sam Slade Robo-Hunter 2. Dan Dare 3. Graves Charlton Comics 4. Torpedo 5. Mammy Yokum 2. Jill Bioskop 3. Weed T. Agents 4. Landwolf 5. Snoopy according to Lucy 2.

Tintin but only opium, and only as part of his masterful Japanese disguise 4. Mark Twain Tales Designed to Thrizzle 5. John Garrett in Elektra: Assassin 3.

Commissioner Dolan 5. Bruce Wayne 2. James Gordon 3. Jonah Jameson 4. Perry White 5. Buddy Bradley 2. Seth 3. John Constantine 4. Doctor Strange 5. Terms were not disclosed. The joint statement contained a reference to promoting Kirby's leviathan-sized role in the creation of the Marvel Comics universe, which I fully support. The convention in Salt Lake City makes a formal response to charges it is trading on Comic-Con International's claim to the "comic con" phrasing.

Albert Uderzo and his daughter reconcile several days after a lawsuit filed by Sylvie was dismissed by a French court. Losers Of The Week Book banners. I consider censorship a mental affliction that settles upon societies for varying periods of time, it is that counterintuitive.

Quote Of The Week "Each show has its own feel. Their joint statement: "Marvel and the family of Jack Kirby have amicably resolved their legal disputes, and are looking forward to advancing their shared goal of honoring Mr. Kirby's significant role in Marvel's history. I've always felt there's room for Marvel to benefit greatly moving forward by focusing on the art of what they do through their great creators. It opens up a very specific kind of market for certain publications and affiliated material, it has a generally positive PR effect, and it allows for them to remind the world that their movies and toys are grounded in some of the greatest popular art of the 20th Century.

There are few stories in American arts culture better than that of Marvel Comics. I'm also happy for the family, who were criticized by a certain warped element of fandom as not having a proper interest in the material the family's patriarch created or helped create, and for lawyer Marc Toberoff, who has been savagely lambasted by those who believe he was standing between the family and a positive outcome.

I hope the settlement was a good one above and beyond its suitability in facilitating today's outcome. I doubt we'll know anything beyond broad parameters and maybe not even that. There's an argument that will be made that Marvel wins the legal principle here by avoiding this challenge, but I'm not sure of any pending legal action against which they're now better buttressed. I don't know the case well enough to know if there are other cases that were counting on a pick-up and positive legal outcome with the Kirby case to act as a spear point in terms of what they are doing.

I imagine there was some risk for Marvel in allowing the possibility that the case was going to be picked up and reviewed. While the last legal round went firmly in Marvel's direction, it seemed like there was significant momentum in terms of getting the Supreme Court to revisit what many considered an unfair set of practices and perhaps rectify them.

The argument that a few people told me they found most powerful in that "realm of popular opinion" element to this whole mess was the notion of Jack Kirby being treated like an employee in this specific way that so greatly benefited the publishing company without any of the other elements present in terms of what we think an employee looks like and how they're treated. The writer Kurt Busiek presents that argument here.

But even if there was very little risk for Marvel, or if the risk was only that some schedules might have to be delayed, I think there's enough in the set of positives that Marvel might have been able to see here that it could have seemed like the right choice just on those merits.

My hope moving forward past what I hope for the deal itself is that today's news helps us from ever giving in to the rigidity of thinking that declares that such settlements or reconsiderations of deals or rewordings of agreements is somehow a betrayal of a moral momentum afforded a limited definition of profitability.

Exploitation can be mitigated. Better outcomes can be sought. Credit can be shared. The world doesn't end. Still, this wasn't easily won; this settlement came with significant personal and professional cost spread out across generations. The negative example remains. It also strikes me that could be a lot more fun now. As a big part of the store's mission will be to bring the French bookstore experience to American audience and serve as a conduit for ideas in book form one culture to the other, I have to imagine comics will be a significant part of that effort.

The article notes that Marjane Satrapi will participate in events programming. They have already scored a stop on the DeForge, Kyle and Hanselmann tour. I would imagine they would be a site well worth pursuing for tour stops and events that fit into their mission.

You can follow them through Facebook here. I hope both locations are massively successful for years to come. It was not what I expected, which is shocking because I thought I'd trained myself to expected anything with Gilbert Hernandez. I think it's also a book about which people will write well, so check out some of the reviews. It's also a way with one of these Artists Editions that you get to see original work from a lot of artists at once.

Feb 11,  · Various ArtistsMetal CD Volume 8CD Album FlophouseTuplips & ChimneysCD Album David BowieBowie At The Beeb - The Best Of The BBC Sessions (Disc 2)CD AlbumEMI Records David BowieBowie At The Beeb (CD ONE)CD AlbumEMI Records David BowieBBC Radio Theatre, London, June 27, CD AlbumEMI .

9 Replies to “Glashelder - Various - Zwart Wit Presents: Hip Hop Basement Volume One (CD, Album)”

  1. Explore releases from Teemong at Discogs. Shop for Vinyl, CDs and more from Teemong at the Discogs Marketplace.
  2. I LOVE HIP-HOP LISTS So here's a list of lists Best of Hip-Hop from the Netherlands: My personal list List by Muskiet scorenabmespocapp.reidrexlicilimalindisctextdersticon.co's knockout competition Best of Hip-Hop from France: List by Sauvageon27 A chronolagical list from on by Klyshark The top albums from the 90's by TwinPowerForce Best of Hip-Hop from Germany.
  3. VA-Boom Bap Classics vol 1-WEBENRAGED VA-Hip Hop Francais (30 Old School Instrumental Beats)-WEBOND VA-Hip-Hop Classics vol 2-WEBENRAGED VA-Hip-Hop Classics WEBENRAGED VA-Quality Control Control The Streets Volume CDC4 Various artists-Best Remix Hip-Hop-WEBENRAGED.
  4. Free essays, homework help, flashcards, research papers, book reports, term papers, history, science, politics.
  5. Originally published December 2, in Soundcheck Magazine. Direct link to article Her Space Holiday XOXO Panda, And the New Kid Revival Mush Records With XOXO, Panda and the New Kid Revival, Marc Bianchi, the man behind Her Space Holiday, does not have any plans to bore his fans with the same sound album after album. “ Oh I love you so very much / So much in fact I’m gonna switch it up.
  6. scorenabmespocapp.reidrexlicilimalindisctextdersticon.co opinion not logical Thanks for support. Home. Post-Rock.
  7. Bye Bye Baby - Various - The Motor-Town Revue Vol. 1 - Recorded Live At The Apollo Fragmented - Up Dharma Down - Fragmented (File, Album) Music for a While - Alfred Deller, George Malcolm, April Cantelo, Maurice Bevan - Homage to Henry Pu.
  8. Dj scorenabmespocapp.reidrexlicilimalindisctextdersticon.co Presents-The Best Of Beenie Man Vol 1-CDRSD Dj Weafer Feat Desha-Fo Gansta-Promo Remix-FRnG Django-Gimme Di Sensi-Promo CDS-FRRoW Djharry Feat Jr Ranks-Yo Lo Que Quiero Es Sex (Remix)-SPRDX Doe Maar-LiveRotterdam Sportpaleis AHOY The Netherlands Don Campbell - Any Day Nowvod.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *