The Hurricane Gang - Succès Instrumentaux (Vinyl, LP)

One of the fundamental questions involves the capacity not only to keep archives, but above all to produce their significance: how can we make archives mean something when they are decontextualised since, taken in isolation, the archive means nothing without the hermeneutic capacity that enables it to speak? How are we to manage — including on the legal level — the fuzzy area where private and public archives meet?

And how are we to overcome the risk of crushing the past under a present that is maintained in a constant state of immediacy? How is this obsession to be explained? What are its determining factors? This is the question I would like to turn to now and try to answer, taking into account at least three factors — the technological, sociological and anthropological factors. Personally, I remember coming across a pirated copy of The Police tucked away in an obscure record shop in Italy when I was The LP immediately occupied a special place in my record collection.

As I wrote these lines, the idea came to me to go and see whether the record was referenced on the Internet; it took a fraction of a second to get an answer 13 : it was indeed a pirated copy, but there was no need to go to the furthest parts of Italy to come up with such a nugget. Anyone could discover its existence and its content, order it and even download it, all in just a moment.

If, when I was a student, I had had the idea of working on the films of the Beatles in concert, I would probably have had to make several expensive return trips between France and the United Kingdom, not really knowing how to go about the research, and I would probably have missed a good part of the corpus. These days, anyone can access films which the most assiduous analogue fans of the Beatles never had the chance to see, and even perhaps were unaware of their existence.

The digital scene has made this type of rarity banal, and access to what I used to consider real incunabula has become the everyday experience of contemporary fans who are by no means surprised that the cornucopias of Google and YouTube pour out a continuous flow, free of charge, of the most esoteric of underground content.

In those days, getting your hands on the first film appearance of the Beatles singing Yesterday would probably have taken considerable effort with no guarantee of success, and would probably have been very discouraging. These days, it takes just one click to get an instant response Obviously, we should not be unhappy that such possibilities are available: the democratic benefit obtained is both evident and considerable, particularly since many filters that used to be effective no longer function cost, rarity, the required cultural baggage, etc , but also because it can only serve to increase our personal and common culture, at least for anyone who takes the trouble to take an interest in these archives.

In writing that, I am well aware that the issue is not so straightforward, and that abundance and gratuity are necessary but no doubt insufficient conditions for ensuring the democratic triumph of knowledge. On this point, economists in particular have pointed to the role of attention, i. But that is a different issue, and one which I shall not deal with here.

On the other hand, it is worth emphasising how much the digital scheme promotes the transformation of content into archive material, amplifying its importance and the value of vernacular content, and profoundly alters our relationship with the cultural memory. In addition to this is the fact that the players in the pioneering days of rock music are now reaching an age that makes it urgent to keep a trace of their personal memories. Although rock culture is relatively recent, its first eye-witnesses are gradually disappearing: the Internet is organising an economy of archival overabundance but, at the same time, there is no truly concerted policy on collecting the memories of the pioneers of rock culture.

It is in this context, marked by both nostalgia and a sense of erudition, that rock music may acquire heritage value. Moreover, as already suggested, rock music has become an element in enhancing territorial value: as such, it has given rise to a good number of exhibitions which stage the local history of this music. That a territory exhibits the proof of its rock past demonstrates to what extent the mythology of the bad boys in their black leather jackets making their amplifiers scream and upsetting the social order has fizzled out.

On the contrary, having contributed to the pioneering times of rock is interpreted as a sign of vitality and is celebrated as such by towns trying to promote their identity. However, we should no doubt make an effort to describe the elected officials and decision-makers who promote projects of this type, i. Making rock culture a heritage element on the scale of a territory supposes a particular representation of the citizen and belonging to a community, of individual and collective history, of what deserves — or does not deserve — to be included in the narrative reconstruction of local history of this type.

In this respect, his comments constituted a vibrant plea for the study of heritage phenomena not to be limited to the analysis of arrangements but for it also to involve the sociology of the stakeholders involved.

In the same way, each exhibition on the history of rock culture should lead to the question of how its history would be re- written if it were to be produced from a female, or African, viewpoint, or that of a disco manager or dance-band musician rather than from that of an archetypal rock fan. In other words, the increase in the disposition for amnesia under the effect of the constant acceleration of time is producing, as its antidote, an increasing taste for the past and its conservation.

And in an environment dominated by the electronic media and by the digitalisation of the world, it is the material quality of the object that will act as an antidote, as attested for example today by the return to favour of the vinyl record.

If heritage is experienced as what forms the link between the generations, then it is not surprising that it should be envisaged as a prime resource in remedying the effects produced by the passage from an inter-generational modernity to a trans-generational hyper-modernity, and it is in this sense that the rock heritage may offer a solution for continuity between the past and the present, as the present is perceived as being increasingly fragmented and aesthetic currents themselves are becoming increasingly sub-divided, creating targeted niche markets.

In the context of liberal hyper-modernity, memory and heritage function as resources for re-boosting collective identities. Thus it is not an exaggeration to consider that in the United Kingdom the connection between rock culture, heritage and local identity is a dominant feature in interpretation.

In his opinion, however, this involves above all the staging of a particularly problematic idea: what does it mean to be British? Apart from aesthetic properties accent, chords and harmonic sequences, guitar sounds , Britishness in rock music is connected not only with social factors such as attending art school, but also with the expression of a social realism tinged with auto-irony, of emblematic groups such as the Kinks or the Small Faces. Yet what attracts attention above all is the fact that these groups from the Sixties have had a considerable influence on the Britpop groups which appeared three decades later, which Andy Bennett interprets as the expression of a nostalgic harking back to what has been lost in Britishness.

And indeed one of the issues involved in this idealised representation of Britishness is the importance given to popular culture, and to immigrant populations, in a post-modern British society in which notions of class and race have become much more complicated and hybridised in comparison with the Sixties. Nevertheless, while the very fact that Britpop draws its inspiration from the codes of original pop is a mark of recognition of its heritage value, the downside is the critical return to the mythicised narrative of the Britishness it expressed.

However, to come back to rock music, it is fairly obvious that this music is interpreted today as a powerful vector of identity, particularly at the local level, since what the exhibitions and historical narratives promote concerns primarily local music, local stars, local emotions, local sounds, etc. The museum is of course an exception, even though it embodies, in its own way, the lack of distinction computerisation creates between the original and its copy.

In an exhibition like the one in Laval, all the objects are or seem to be originals. The route through the exhibition is carefully commentated, glass-fronted display cabinets provide protection for the musical instruments, and there are photographs of local groups, record sleeves, a reconstitution of a rehearsal room, a van of the type used by musicians on tour in those days — in short, just about everything a visitor would expect to find at such an event.

And yet nothing is self-evident in an exhibition of this kind, despite all the goodwill and the seriousness demonstrated by its originators: what narrative is proposed? Could this rock story be told in any other, different, ways? Whose memory is being presented? What policy has been favoured regarding its signs?

How does it speak to locally elected representatives, and to its different publics? Has the work involved in turning something into a heritage item been the subject of compromise?

How can ordinary artefacts give an account of rock as a life-force? And so on. It is necessary to bear in mind the way words have mutated and meanings have shifted: the existence of many puns and much wordplay is evidence of a world in constant mutation.

The same word used nowadays has a much milder meaning. Another difficulty is that most research into the history of rock in France ignores a number of aspects that are nevertheless central to the theme: for example, the link between playing music and its secondary aspects such as alcohol, drugs, flirting, sex, etc.

With a small number of exceptions, everything is related as if the story was above all one of musical practices, and all the other aspects are completely disregarded.

What does the text tell us? A number of things. Secondly, reading the press from the second half of the s, we realise that rock was a vague genre defined more by stylistic characteristics than by its ambiences and its sensory impact on audiences.

There again, this point deserves discussion, and it varies greatly according to whether one is in Paris or the provinces, in the mid-Fifties or in the early Sixties. In fact, very few groups designated themselves exclusively as rock bands before the mid-Sixties. In fact, the borders seem to be fairly vague and even very porous: as for example Roger Blanchard, a musician well-known in Avignon in the mid-Fifties; even though his band was called New Orleans and the name would lead a potential audience to believe that it played jazz, its participation in the creation of the rock-and-roll club in shows that it was also interested in rock music.

On the one hand is the standardised image of the local hop, at which the accordion is the central instrument, and on the other the many bands which played a repertoire taken mainly from pop and rock, right up to the early s, at which point mobile discos starting to constitute competition for both.

Although the local hop is systematically described as something people attended in order to dance, there is much evidence to indicate that people also went to these dances to listen to groups playing the current hits, with two-thirds of the audience sometimes standing in front of the stage, enjoying a cover version that was sometimes extremely close to the original. Another musician, one of the very first to play a synthesiser in Angers and who became a demonstrator for the Korg brand in the s after he left the dance scene, told me of the feeling of wonder and amazement in audiences when the first Mellotrons appeared in dance bands.

It seems to me that a history of rock music should also take this dimension into account. At this time, at any rate, there were very few suitable venues for rock concerts in France and the local hop, in conjunction with evenings at casinos, was the most obvious route not only for performing in public but also for making a living from music, like the Shouters in Laval and Atlas in Angers.

The authorities retained the upper hand, of course, and in order to prevent the occurrence of any similar incidents, it was decided to ban the film on the grounds that it was far too suggestive. We work hard to protect your security and privacy. Our payment security system encrypts your information during transmission. Learn more. Dispatched from and sold by Amazon. Item arrives in packaging that reveals what's inside. To hide it, choose Ship in Amazon packaging at checkout. Add gift options.

Other Sellers on Amazon. Sold by: Speedyhen UK. Sold by: Chalkys UK. Have one to sell? Sell on Amazon. Image Unavailable Image not available for Colour:. Childish Gambino Format: Vinyl.

Camp [Explicit] "Please retry". Amazon Price. MP3 Download, 15 Nov "Please retry". Vinyl, 1 Jan. Provided by Amazon EU S. Special offers and product promotions Amazon Business : For business-exclusive pricing, quantity discounts and downloadable VAT invoices. Create a free account. Ron Bulters. De Amerikaanse muzikant pleit voor meer verbinding tussen mensen, om zo gezamenlijk op een hoger niveau te komen.

In Johnny Cash, een van de meest persoonlijke nummers die Kravitz ooit gemaakt heeft, beschrijft hij het overlijden van zijn moeder aan kanker. Toen hij dit tragische nieuws hoorde bevond hij zich in het huis van producer Rick Rubin en werd hij getroost door Johnny Cash en June Carter, die daar toen ook aanwezig waren.

Zoals we van Kravitz gewend zijn heeft de veelzijdige muzikant ook op Raise Vibration vrijwel alle instrumenten zelf ingespeeld. Dit debuut van Pale Waves smaakt naar meer! David Olney is een oude rot in het vak der singer-songwriters. Al vanaf , toen hij naar Nashville verkaste, maakt hij met grote regelmaat albums die alle een basiskwaliteit hebben. Toe maar. Ook This Side Or The Other zal de liefhebber niet teleurstellen, uit iedere song komt het vakmanschap van de man naar voren en het is dan ook een prima plaat in het genre.

Ook haar nieuwe plaat Anthem is weer van hoog niveau. Op de plaat werkte ze samen met een aantal gerenommeerde songwriters en muzikanten die er zorg voor droegen dat het materiaal niet alleen uit goede songs bestond maar ook dat ze in de juiste sfeer gespeeld en opgenomen werden. Producer Larry Klein leidde het gezelschap in goede banen zodat de stem van Peyroux in het centrum staat. Het meeste materiaal werd rond de verkiezingen van geschreven en heeft dan ook een politieke lading vanuit een persoonlijk perspectief.

Met donkere humor in de teksten en een met Leonard Cohen die overigens het titelnummer schreef vergelijkbare sfeer bezingt ze de huidige wereld met een boodschap waarin toch hoop en optimisme schuilt.

Het is ruzie, bijleggen, ruzie wat de klok slaat. Terwijl de Britpoppers echter solo succesvol zijn, geldt dat voor Orbital eigenlijk alleen als duo. Alleen samen bleken ze in staat om gedurende drie decennia de grenzen van de dance te verleggen zodat deze een breed publiek kon veroveren zoals Underworld, The Prodigy en The Chemical Brothers dat ook deden.

Voor Orbital duurde de laatste pauze vijf jaar, maar met Monsters Exist zijn Paul en Phil keihard terug met hun onmiskenbare spannende elektronische geluid.

De spanning is dit keer om te snijden vanwege hun verontrusting over de Trumps, Poetins en Kim Jong-uns van deze wereld oftewel: de monsters. Ze bestaan echt. Soms wil je even aan de monsters ontsnappen en vergeten dat ze er zijn, maar soms moet je ze te lijf gaan. Hoe dat klinkt? Beter beluister je het zelf. Bram Peeters. En ook de nummers vertonen de vernieuwingsdrift van Dick Advocaat en de paus.

De ironie wil dat dit juist de kracht is van de band. De toon is al gezet op het debuut en daar houden de Duitsers alsmaar aan vast want dat bevalt Primal Fear en de fans. Personele mutaties, nieuwe tijdperken, geopolitieke aardverschuivingen, mode en trends zijn niet of nauwelijks van invloed op Primal Fear dat maar liefst drie gitaristen herbergt en met zanger Ralf Scheepers zowel een brulboei als een sirene en alles daartussenin kan laten klinken.

Wat een bereik heeft die man toch! Zit er dan helemaal geen ontwikkeling in de muziek van Primal Fear? Zeker wel. De groep wordt steeds beter in wat ze doet. Althans, dat zeggen ze zelf. Pale Waves maakt lichtvoetige synthpop die dankzij de vele laagjes veel interessanter is dan het in eerste instantie doet vermoeden. Het debuut is mede tot stand gekomen met hulp van Dirty Hit, het team Door zijn toedoen is een genre dat zijn hoogtepunt kende in de roerige jaren zestig weer nieuw leven ingeblazen: de protestsong.

Steeds meer artiesten grijpen naar deze aloude liedvorm om hun groeiend ongenoegen met Trumps beleid kenbaar te maken. De Amerikaanse gitarist Marc Ribot wijdt nu zelfs een compleet album hieraan, met een verzameling nieuwe liedjes en traditionals die teruggrijpen tot WOII.

Ribot kennen we hier te lande vooral uit zijn tijd in de band van Tom Waits, die hier het partizanenliedje Bella Ciao zingt, met wie hij in de jaren tachtig regelmatig ons land aandeed. Srinivas is gebaseerd op nieuwsberichten die verhalen van een Sikh-immigrant die vorig jaar door een racist vermoord werd.

Gezongen door Steve Earle is het een van de aangrijpende hoogtepunten van dit militante album, waarmee Ribot een vuist maakt tegen The Donald.

Helaas werd het, naarmate TPT bekender werd, minder interessant en versnipperde voorman Bruce Soord zijn aandacht te veel aan allerhande samenwerkingsprojecten en soloplaten. Elke nieuwe TPT werd wel door mij met enig anticipatie tegemoet gezien maar al te vaak werd ik niet warm of koud door het gebodene. Met deze attitude trad ik ook Dissolution tegemoet en… werd ik vervolgens van mijn stoel geblazen, want TPT heeft nog niet eerder zo consistent stevig geklonken.

Wellicht komt het doordat werelddrummer Gavin Harrison Porcupine Tree, King Crimson , toegetreden sinds de vorige plaat Wilderness, nog beter tot zijn recht komt.

Maar volgens mij is het stiekem vooral de invloed van TPF-tourgitarist Darran Charles van Godsticks, een band die een stuk steviger is. Daarnaast speelt de ambitie van Soord mee die naar het volgende niveau in de progeredivise wil, en daartoe een donker concept de nadelige consequenties van leven in een samenleving waarin alles open en bloot op straat, c.

Hoogtepunt is ongetwijfeld het elf minuten durende White Mist, waarin topgitarist David Torn zijn gitaar flink laat gieren. Wordt dit dan de definitieve doorbraak van de TPT? LP, CD E. Everybody Gets Off van Lucie Silvas is een verrassend veelzijdig album. Ze schreef twaalf fraaie nummers en Green maakte er gevarieerde popsongs van.

Laat je niet foppen door de coverfoto: Lucie Silvas is niks geen singer-songwriter-met-gitaar, maar een heerlijke popzangeres met een zeer gevarieerd repertoire. Vandaar de volgende, zeer correcte, Mede dankzij vele optredens met zijn vriend Ed Sheeran kreeg hij vanaf dat moment eindelijk de waardering van het grote publiek, waar Michael David Rosenberg zijn echte naam , al jaren recht op had.

Inmiddels zijn we zes jaar en nog eens vier albums verder, om aan te komen bij zijn tiende album, getiteld Runaway. Voor de mensen die Passenger inmiddels hebben omarmd, moge het geen geheim zijn dat deze singer-songwriter meerdere gezichten heeft. Het ene moment schrijft Michael zeer catchy pophits die niet meer van je trommelvlies af te halen zijn, om vervolgens te verzanden in prachtige introverte soundscapes, die even interessant als intrigerend zijn.

Menige klanken op zijn albums doen dan ook je haren recht overeind staan en geven je kippenvel. Dit is overigens in de eerste plaats te danken aan zijn prachtige, zeer herkenbare stem. Zijn tiende album levert een combinatie van deze beide gezichten op. Zelf stelde Michael zijn muziek op Runaway voor met Amerikaanse landschappen op de achtergrond. De video voor single Hell Or High Water is bijvoorbeeld opgenomen in diverse nationale parken in Amerika. Met Runaway krijgen we wat je van hem verwacht: een steengoede plaat!

De band bestaat tegenwoordig uit John Etheridge gitaar , Theo Travis saxofoon, fluit en Fender Rhodes piano , Roy Babbington bas , John Marshall drums en percussie en bevat dus helemaal niemand meer uit de oerbezetting.

Toch is driekwart van de band al aanwezig op het legendarische album Softs uit , dus enige aanspraak op de naam is wel terecht. Alleen Travis is nieuw en meteen de belangrijke man in de band, want hij schreef de vier nieuwe tracks op Hidden Details.

Uiteraard horen we de van Soft Machine bekende mengeling van psychedelische jazz en improvisaties. Take Control volgde een jaar later en viel vooral op door de productie van Beastie Boy Mike D die nieuwe invalshoeken wist te vinden.

Het nieuwe album zit er een beetje tussenin, het heeft van beide voorgaande platen het beste en meer. Gebleven is de energie uit de punk maar het uitgangspunt is nu meer de melodie geworden. Het duo Isaac Holman en Laurie Vincent heeft het songschrijven geleerd en daarmee is het nieuwe album ondanks de hoeveelheid stijlen een pakkend geheel geworden. Een op z'n zachtst gezegd weinig succesvol remixproject van het bekendste album van Paul Simon. Op zijn veertiende soloalbum In The Blue Light gelukkig geen remixen, maar remakes.

En niet door anderen, maar door Simon zelf, uiteraard met hulp van bevriende musici. Simon, aan het eind van zijn wereldwijde afscheidstournee, heeft er gelukkig niet voor gekozen simpelweg zijn bekendste nummers in een nieuw jasje te steken. Juist door te kiezen voor minder bekende maar ijzersterke nummers levert Paul Simon met In The Blue Light zo een krachtig nieuw album af.

Henri Drost. Dan weer vast niet zo groot als zijn liefde voor Satellite June, fotografe, en in het dagelijks leven Mevrouw van der Poel, en onlangs zijn reisgenote op een roadtrip door de US. Die trip is vastgelegd in een fraai fotoboek met bijbehorend album, waarin en waarop de echtelieden hun respectievelijke indrukken kwijt kunnen.

Qua productie ligt de plaat dan ook dichter bij een neo-traditionalist als Jonathan Wilson, zodat de analoge opnames wel volkomen in het heden liggen. In 2nd Amendment Blues krijgt de huidige generatie conservatieven ervan langs, waarmee gelukkig de ogen niet gesloten worden voor verontrustende ontwikkelingen.

Een prachtig boek om te zien en een geweldig album, waar de liefde voor het land en de traditie, en het heilige geloof in een voorspoedige vooruitgang. Ondanks de weergaloze stem van Kandace Springs viel haar jazzy en wat brave debuut tegen, maar met opvolger Indigo laat de Amerikaanse zangeres horen dat Prince het wel degelijk bij het juiste eind had.

Het levert een plaat op die het uitstekend doet op lome zomeravonden, maar die ook sprankelt door de vele uitstapjes buiten de gebaande paden. Het zijn paden die de Amerikaanse zangeres af en toe de kant van Sade op duwen, maar die ook regelmatig doen denken aan de muziek die hiphoppionier Lauryn Hill lang geleden maakte, of raken aan de zwoele soul van bijvoorbeeld Jill Scott.

Met Indigo maakt Kandace Springs de belofte alsnog waar. Bovendien zinspeelt hij op een naderend einde van de band waarvan hijzelf, ondanks alles, sinds de enige constante factor is. Deze zaken hebben een reden. And Nothing Hurt ligt in het verlengde van die thematiek, en ook het unieke, grootse psychedelische gospelgeluid is nog present.

Evenwel kwam het album geheel anders tot stand. Moederziel alleen nam Pierce nu alle partijen zonder budget op in zijn slaapkamer, eindeloos oefenend met zijn laptop. Over vijftig worden en het lichaam voelen. Vergankelijkheid, leeftijd, uitzicht. Extatische prachtmuziek die je inderdaad kunt opvatten als een zwanenzang. Max Majorana. Ruim vijftig jaar na haar eerste single is ze nog steeds Unstoppable, zoals ze haar dertigste album toepasselijk heeft genoemd. Die titel komt uit het openingsnummer Confidence: 'I walk like it, I talk like it, I act like it.

I've got confidence. I'm a woman, I'm unstoppable. Staton werkte opnieuw samen met producer Mark Nevers en kreeg verder hulp van haar zoons en oudgedienden Marcus en Marcel Williams. Samen zetten ze een geluid neer dat stevig is geworteld in de southern soul, maar tegelijk ook eigentijds klinkt. Uptempo tracks worden afgewisseld met prachtige ballads als Love Is You, en liedjes over de liefde met politiek geladen nummers als genoemde covers en het sterke Revolution Of Change.

Petje af voor deze indrukwekkende plaat. Wat een groteske muzikale productie had moeten worden, eindigde in slaapkamerproject waar bijna oneindig aan moest worden geknutseld. Toch zijn alle frustraties, twijfels en obsessie om een baanbrekend nieuw Spiritualized-album te maken niet hoorbaar op And Nothing Hurt. Spaceman, in alle ernst over de achtste langspeler van het door hem geleidde Spiritualized. Ik wilde een groots album in de traditie van de oude Columbia- en Capital-producties. Maar ik eindigde letterlijk in mijn slaapkamer.

Gek als ik zeg dat je dat niet hoort? Ik heb al mijn talenten aangewend om het te proberen te klinken zoals ik wilde. Achteraf is een studio volstoppen met muzikanten eigenlijk de makkelijke weg. Voorheen was het geld voor zulke productie er uiteindelijk altijd. Wij gingen de studio in als het geld rond was. Bestaat die woning? Ik ben geen jonge man meer.

Voorheen werkte alles wat ik deed gewoon. Nu zie ik zo veel mensen van mijn leeftijd die materiaal uitbrengen dat helemaal niets heeft. Zij teren volledig op oude glorie. Ik wilde niet zomaar een plaat uitbrengen, maar nieuwe dingen doen. Breng gewoon een plaat uit en iedereen koopt het wel. Een nieuwe plaat moet gewoon goed zijn. De rit er naar toe is fantastisch. In mijn liedjes zit altijd een reis verstopt.

Dat zijn ook altijd roadsongs: je begint hier en gaat die kant op. Misschien is dat wel een Amerikaanse traditie. De wegen zijn daar altijd lang en eenzaam. Die tour met zo veel muzikanten op het podium en een geluid dat door het dak ging inspireerde mij enorm. Omdat mij dit in de studio niet lukte was het ook zo frustrerend.

Ik werd een beetje gek daar in de achterkamer van mijn huis. Nu de plaat klaar is kan ik weer naar buiten. Ben je daar bij betrokken geweest? Het album kent enkele zeer intrigerende nummers. Soms zelfs aangrijpend, zoals het zelfmoordrelaas in The Morning After. Wij waren toen jong, en krijgen nu amper nog royalties.

Ik heb geen idee of er nog meer wordt heruitgebracht. Het is in ieder geval goed dat mensen weer platen kopen. Een vriend van mij heeft een tweedehandsplatenwinkel in Londen.

Soms vraagt hij of ik voor hem kan invallen. Ik kan mij geen betere baan voorstellen. Aan de andere kant is het geweldig dat tegenwoordig zo veel beschikbaar is.

Het kostte mij indertijd zeven jaar om iets van de Silver Apples te horen en te kopen. Als je eindelijk een plaat zag moest je hem direct meenemen. Je wist nooit wanneer je weer een exemplaar tegenkwam. Nu zoek je die naam op internet en je hoort alles, inclusief optredens. De laatste drie platen ben ik wel meer klassiek songs gaan schrijven. Het steeds maar herhalen van refreinen was altijd een beetje mijn ding.

Dat was prima. Sinds ik Chris Kristofferson op zijn tachtigste verjaardag zag spelen, vind ik dat het beter moet. Hij had nog altijd een prachtige stem, hoewel natuurlijk wat oud geworden, maar zijn liedjes leken bij dat concert meer van het publiek dan van hem te zijn geworden. Zo moesten mijn songs ook zijn, vond ik. Dus ik besloot dat als ik nu nog liedjes op een plaat zou zetten, die goed genoeg moeten zijn naar aan iemand anders te laten gaan.

Een plaat moet een ontdekking zijn voor. Uiteraard vult hoofd band man Mike Muir de boel lekker aan met zijn kenmerkende felle danwel lijzige zanglijnen.

Muir die deze plaat zelf overigens als een opvolger ziet van Lost My Brain… Once Again, zijn meer punky soloplaat uit Een prima keuze echter om dit werkje onder de naam van het moederschip uit te brengen, want de band overstijgt zijn releases van de afgelopen jaren. Niels Achtereekte. Het lijkt wel alsof het Brits-Amerikaanse duo Still Corners op elk album van kleur verschiet. Dromerig klinken Tessa Murray en Greg Hughes altijd, maar de manier waarop verschilt telkens weer.

Vond Still Corners voor het vorige album inspiratie aan de Engelse kust, nu streek het duo neer in Texas. Het resultaat is een lome soundtrack voor eindeloze roadtrips die de films van David Lynch in herinnering roept, maar ook gelijkgestemde bands als Mazzy Star en Widowspeak. Muziek om helemaal in te verdwijnen terwijl het landschap voorbij schiet. LPLtd blauw vinyl, CD Plaats een vraagteken achter de titel en je hebt de vraag die vrijwel iedereen in gedachten heeft bij het beluisteren van deze plaat.

Spoiler alert: dat zit wel snor! Vanaf de eerste klappen valt de heldere maar volle sound op. En wordt bevestigd dat Dave Lombardo ook hier meer dan op zijn plaats is achter de drumkit die snare! Zo hakt. En dat is te horen ook. En ook op Because Of You wordt daar intensief mee gestrooid, gelukkig. Road , het volledige pallet wordt gepresenteerd. Because Of You is een prettig geproduceerd album, met een mooie hunkering naar de jaren de flower power van de jaren zestig en zeventig.

Luc van Gaans Kijk aan! Swamp Dogg Jerry Williams Jr. Maar wel anders, want de soulgigant experimenteert er duchtig op los. Maar bovenal doet hij dat met hulp van de auto-tune. Muziekliefhebbers die daar allergisch voor zijn: lees niet verder. Kan deze verrassende aanpak je juist wel bekoren? Laaf je dan aan dit eigenzinnige album. It also analyses reviews to verify trustworthiness.

Top reviews Most recent Top reviews. Top reviews from United Kingdom. There was a problem filtering reviews right now. Please try again later. Verified Purchase. Brand new to me in early , but golly I love this album.

Playing it all the time, and singing some of the songs to myself in those blank moments the day provides. Hip hop with witty rhymes, sweet vocal chorus tunes, strings, and a sense that this should all be fun somehow, even the getting it off your chest digs at stereotyped expectations of black youth, or the conflicted sense of power the dollars and fame allow.

This is a truly fine album, wholeheartedly recommended by this English white guy who's been a bit off the hip hop radar since BDP, Gang Starr, and the early Wu Tang solo records.

Kendrick Lamar's "Good Kid If you're looking for rap with heart and reason, this and Lamar are surefire winners, and you won't regret buying them for a second.. Even the dancey remixes on the de luxe set are pretty tasty. The kids will think you're cool again.

Coming from a successful acting career, Gambino boldly addresses his critics in the rap game with a litter of brash, poetic and scathing rap verses, punctuated by beats and melodies trip enough to satisfy everyone from your grandad to your year-old hip-hop junkie brother. To my mind, there are very few debut albums in history as daring or redemptive as this. An easy 5 stars. Best album from Donald Glover, nice tracks.

1,,, Happy Visitors Since PicClick is an elegant and simple tool that is more enjoyable to use than the built-in search tools on eBay I love eBay, but what I don't love is the crazy amount of scrolling I have to do.

9 Replies to “The Hurricane Gang - Succès Instrumentaux (Vinyl, LP)”

  1. Shop for Vinyl, CDs and more from Ever Meulen at the Discogs Marketplace. Explore. Discover. Explore All; Trending Releases The Hurricane Gang: France: Sell This Version: 2M The Hurricane Gang: The Hurricane Gang - Succès Instrumentaux ‎ (LP, Comp) Music For Pleasure: 2M France: Sell This Version:
  2. Explore releases from the Best Seller label. Discover what's missing in your discography and shop for Best Seller releases.
  3. Loin des succès radiophoniques millimétrés qui feront leur gloire planétaire et leur considérable fortune, c'est ici que tout commence pourtant vraiment pour Kool & the Gang. Pourtant le groupe n'en est pas à ses premières armes ayant sorti, depuis , une collection d'album jazz/soul vaguement funky et instrumentaux/5(58).
  4. Nov 27,  · The Hurricane Gang – Golden Hits Of The 50’s (Music For Pleasure MFP ) The Hurricane Gang – Le Musee De La Popmusic (Music For Pleasure 2M ) The Hurricane Gang – Succes Instrumentaux (Music For Pleasure MFP-2M) De Nieuwe Snaar – De Vierde Maat (Myron LAM)
  5. Feb 09,  · The Hurricane Gang – Golden Hits Of The 50’s (Music For Pleasure MFP ) The Hurricane Gang – Le Musee De La Popmusic (Music For Pleasure 2M ) The Hurricane Gang – Succes Instrumentaux (Music For Pleasure MFP-2M) De Nieuwe Snaar – De Vierde Maat (Myron LAM)
  6. Vinyl LP pressing. album from TV writer, actor, standup comedian and rapper Donald Glover AKA Childish Gambino. A unique blend of Hip Hop with multiple genres, combined with lyrical genius, Gambino has gone from a viral cult following to a mega sensation/5().
  7. Link Wray a peut-être été le guitariste rock le plus bruyant que j'aie jamais entendu en concert. Si l'on considère qu'au fil des décennies, je me suis aussi épanouie dans le fretwork de Roy Buchananan et Dick Dale, cela en dit long (bien sûr, je ne suis pas une passionnée de heavy metal).
  8. Online shopping from a great selection at CDs & Vinyl Store. [LP][ Stereo Mix] The Beatles $ $ 69 (6,) IGOR Tyler, The Creator $ $ 54 (1,) Hidden In My Heart: A Lullaby Journey Through Scripture Scripture Lullabies, Jay Stocker $ $
  9. Discover music on Discogs, the largest online music database. Buy and sell music with collectors in the Marketplace.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *